به گزارش مفدا فسا، به کرات شنیده ایم که تروریسم یک تهدید جدی علیه حقوق بشر به حساب می آید. اما تروریسم چیست؟ ترور در لغت به معنای کشتن و ایجاد رعب و وحشت است، و به شخصی که اقدام به ترور می کند تروریست می گویند. تاریخچه ی تروریسم به تاریخچه بشریت بر می گردد اما به صورت جدی می توان پیشینه تروریسم را به دوران جنگ سرد و رقابت میان دو ابرقدرت شرق و غرب برای ضربه زدن به دیگری نسبت داد.

ترور را می‌توان به انواع مختلفی تقسیم کرد، از جمله : ترور شخصیت، ترور دولتی، تروریسم بین المللی، ترور هسته ای، سایبر تروریسم و غیره و... با قری تسامح می‌توان گفت در جهان امروز، پدیدة سیاسی تروریسم به ‌عنوان عامل محرکة تحولات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و ...، جایگزین پدیده‌های سیاسی شناخته شده مثل انقلابات، جنگ ها (جنگ های تمام‌عیار دو یا چند واحد سیاسی با هویت مشخص در قالب دولت های ملی)، کودتاها، شورش ها و ... شده است و زندگی سیاسی در سطوح مختلف آن (گروه های سیاسی زیر ملی، و ملی و بین‌المللی) را به چالش کشیده است.

کشور ما ایران نیز از گزند تروریسم در امان نبوده در طول زمان گروهک های مختلف با شیوه قهرآمیز و قتل سیاسی، درصدد حذف فیزیکی عناصر کارآمد و طراحان فکری نظام بودند تا با ایجاد خلأهای جدی در ارکان حساس کشور، شرایط سقوط کشور را فراهم سازد. به عنوان نمونه می توان به شهدای محراب، شهدای هفتم تیر و هشتم شهریور، شهیدانی چون لاجوردی، قرنی و صیاد شیرازی، اشاره نمود که از جمله قربانیان تروریسمی بودند که به دست منافقان به شهادت رسیدند. آنچه که باید مورد توجه و اذعان قرار بگیرد آنست که تصمیم به این که چه چیزی در گستره تعریف تروریسم / تروریستها قرار بگیرد و چه چیزی خارج از آن شناسایی شود؟ امری است که قویاً به وسیله منافع دولتهای قدرتمندتر تعیین و تقدیر میگردد. در حقیقت تروریسم عنوانی است برای خشونت افراد، گروهها و دولتهایی که از حمایت قویترها برخوردار نیستند.

نوام چامسکی متفکر برجسته و سرشناس، بارها اعلام نموده که معتقد است اگر تنها خصیصه مشترک میان تعاریف ارائه شده از تروریسم را کشتن غیر نظامیان با اهداف سیاسی بدانیم، آنگاه به ناگزیر این واقعیت آشکار خواهد شد که هیچ کشوری مانند ایالات متحده آمریکا مرتکب اعمال تروریستی نشده است. به نظر وی این عرف و رویه شکل گرفته در چارچوب گفتمان سیاسی است که اجازه اشاعه تفکری را میدهد که ترور را سلاح ضعیفان علیه قدرتمندان قلمداد میکند. در حالیکه نباید فراموش کرد جنگ قدرتمندان علیه ترور که به کشتار بیشتر غیر نظامیان میانجامد خود از مصادیق تروریسم است.به طور مثال در همین راستا می توان به اعمال شرایط قحطی توسط بریتانیا در زمان احمد شاه قاجار و نسل کشی یک سوم مردم ایران اشاره نمود. و یا تحمیل هشت سال جنگ بر علیه کشورمان. اما به طور کلی آنچه که مورد اذعان قریب به اتفاق متفکران جامعه شناسان و نظرورزان عرصه ی سیاست است آنست که تروریسم بین‌المللی و دولتی، زاییده آمریکاست.

نکته ی دیگری که باید به آن اشاره نمود آنست که علی رغم نقش آمریکا در ترویج تروریسم بین المللی و دولتی، و سایر شبهات مطرح شده جهان غرب به هر حال ضربات دردناکی را نیز به پدیده ی تروریسم وارد کرد اما هرگز نتوانست آن را ریشه کن کند. و از جمله علتهای این ناتوانی، ارزیابی نادرست این پدیده و علل آن و اصرار ساده دلانه ی سران دول غربی در مرتبط دانستن این پدیده با اسلام است.این در حالیست که در تمام طول تاریخ این تنها بنیادگرایان مذهبی بوده اند که مرتکب ترور شده اند و در این زمینه (یعنی بنیاد گرایی) هم هیچ تفاوتی میان ادیان مختلف وجود ندارد. اگرچه گروه هایی مانند القاعده و یا داعش در سال های اخیر غوغای زیادی را به پا کرده اند و از ژوئیه ی ۲۰۱۴ به بعد تحت تاثیر اندیشه های وهابی از اسلام سنی، اذهان جهانیان را بسیار مغشوش نموده اند. و آنچه نباید در همین راستا فراموش شود نقش بارز و سیستماتیک دولت عربستان سعودی در پرورش، تسلیح و پشتیبانی از این گروه هاست. ازین رهگذر می توان گفت که تروریسم دولتی می تواند صورتی نیابتی را به خود بگیرد و بلافصل بودن نقش دولت ها در تروریسم شرط لازم ِ اطلاق سیطره ی تروریسم دولتی در یک کشور نیست.

به هر روی روز هشتم شهریور درتقویم کشور ایران، روز مبارزه با تروریسم نام دارد. این روز مصادف است با عملیات تروریستی علیه مقامات ارشد کشور در سال ۱۳۶۰ که منجر به شهادت محمد علی رجایی، رئیس جمهور و محمد جواد باهنر، نخست وزیر وقت و تنی چند از همراهان آنها شد. این اقدام تروریستی به دست عوامل ضد انقلاب وابسته به گروههای جاسوسی و اطلاعاتی غرب و با هدف تضعیف نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران انجام شد و شهادت نفرات اول و دوم دستگاه اجرایی کشور را به دنبال داشت.

شهید رجایی را می توان محبوب ترین رئیس جمهور تاریخ کشور ایران معرفی نمود که همچنان به عنوان ایدآل تایپی از دولتمرد در نزد مردم ایران به رسمیت شناخته می شود. روحش قرین راحت و راهش پر رهرو باد.